ඔන්න ඉතින් කට්ටියට මතක ඇතිනේ ගිය සතියේ ටූනාලන්තෙ වෙඩිමට යන්න චාලි ඇතුලු පිරිස ලෑස්ති වෙච්ච විදිහ .
ඔන්න ඉතින් 28 වෙනිදා තමා මේ කියාපු වෙඩිම තිබ්බේ. රාත්‍රී 8.30 ඉදන් 10.30 දක්වා කියලා තමයි කාඩ් එකේ දාලා තිබ්බේ. චාලි ඉතින් පුරුද්දක් විදිහට ඔෆිස් යෑමට හැර අනිත් හැම වැඩකටම පොඩ්ඩක් වෙලාව වැඩිපුර තියලා තමයි ලෑස්ති වෙන්නේ. ඔන්න චාලි ඔය පුරුදු විදිහටම ඉතින් 6.15 ට විතර ඕෆ් වෙලා කාමරේට ගියා. ඊට පස්සේ වොශ් එකක් එහෙම දාලා ඇදුම් මැදලා සපත්තුත් පොලිශ් කරලා වරුණගේ සහ සිවා අයියාගේ කාමර වලට තට්ටු කර බැලුවා අද වත් වෙලාවට ලෑස්ති වෙලාද කියලා.
මොන පිස්සුද දෙන්නාටම නින්ද ගිහිල්ලා. ආය කාමරේට ගිහින් හෙමීට ලෑස්ති වුනා. දෙන්නාව එලියට ගන්න කොට අටයි කාලත් පහුවෙලා. තුන් දෙනාටම ඕන වුනේ කොහොම හරි 8.30 ෆෙරි එකේ යන්න මොකද වෙඩිම තිබ්බේ මාලේ හෝල් එකක ඉතින් අපි ඉන්න හුලුමාලේ ඉදන් ෆෙරි එකක තමයි මාලේ යන්න ඕන. එලියට බහින්න හම්බ වුනේ නෑ අපි දන්න කියන සුරංග මානවඩු ආවා එයාට ලගදි එංගලන්තෙ ඉන්න බාප්පා එවපු කැමරාවකුත් අරගෙන. ඔන්න ඉතින් මිනිහාගේ වදෙන් බේරෙන්න බැරිකමට චාලි ඇතුලු පිරිස පෙනී සිටියා එකම එක ෆොටෝ එකකට. ඒත් ඉතින් ටැක්සිය ෆෙරි ටර්මිනල් එකට යනකොට 8.30 ගිහින් ඔන්න සෙට් එකම නැග්ගා 8.45 ෆෙරියේ බලාගෙන යනකොට අපි විතරක් නෙමේ පරක්කු. මනමාලිගේ අම්මාත් ඉන්නවා ඒ ෆෙරියෙම.
එකක් කියන්න ඕනෙ ටූනාලන්තෙ මිනිස්සු ගැන අර දීපාල් සිල්වාගේ සින්දුවක් තිබුනේ උන් 7 කියන්නේ 8 ට පුතේ කියලා. ඔන්න ඕක ටූනාලන්තෙ මිනිස්සුන්ගේ පැත්තෙන් ගත්තොත් වෙනස් වෙනවා මේ විදිහට උන් 7 කියන්නේ 9.30 ට විතර පුතේ කියලා. හැබැයි ඉතින් ඕකත් වෙනස් වෙනවා ෆෙරි වලටයි බස් වලටයි එනකොට මොකද උන් 7 කියන්නේ 6.59ත් නෙමේ 7.01 ත් නෙමේ 7 ම තමා.
